De reis van persoonlijke groei begint bij de allereerste stap

In een reeks van twintig berichten deel ik de ontdekkingen die de fundamenten vormen van mijn aanpak: van methodes, boeken en verhaal tot en met persoonlijke ervaringen waar ik rotsvast in geloof. 

Vandaag deel 1: Agile denken.

Hoewel ik Agile leerde kennen binnen de softwarewereld, reikt de waarde ervan veel verder dan code en techniek. In de kern is het een manier van leren. Aan de ene kant is er de stip aan de horizon – de visie, de ambitie, het grootse plan. Aan de andere kant is er de rauwe werkelijkheid van nu. De spanning tussen die twee kan verlammend werken; het gat voelt simpelweg te groot om in één keer te overbruggen.

De oplossing ligt in het definiëren van kleine stappen. Persoonlijke groei, impact maken of gezonder leven komt zelden voort uit een 'big bang'. Het draait om iteratieve verbeteringen. Door op kleine schaal te experimenteren, ontvang je direct feedback. Je mag fouten maken, bijsturen en verfijnen. Soms is de stap een nieuw inzicht uit een boek, soms een moment van stilte of het aangaan van een lastige dialoog. Eén kleine stap. En van daaruit verder.

Van daaruit verder betekent; routine inbouwen. een routine waarin je dagelijks of wekelijks werkt aan de gewenste verandering, stip aan de horizon of dat grote doel waar je aan werkt. En natuurlijk is die stip aan de horizon ook noodzakelijk. Hoewel kleine stappen de drempel verlagen, schuilt er een gevaar in té veel focus op micro-iteraties. 

Zonder een krachtige, onverzettelijke koers kan Agile veranderen in doelloos dobberen. En heel soms vraagt een doorbraak niet om een kleine aanpassing, maar om een radicale koerswijziging die je niet in kleine stapjes kunt opknippen. 

Maar door naar de grote stip aan de horizon toe te werken in kleine, dagelijkse of wekelijkse, inspanningen... Zo bouw je momentum zonder overweldigd te raken.